Ewangelia na Niedzielę
24.05.2026 – Niedziela Zesłania Ducha Świętego
J 20,19-23
Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: „Pokój wam!” A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.
Każdy z nas pragnie być szczęśliwym i żyć w pokoju. Czego zatem potrzebujemy, żeby naprawdę to osiągnąć? W Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, w dzisiejszej Ewangelii słyszymy, że największym darem Ducha Świętego jest dar odpuszczania grzechów. Oto misja Kościoła i zarazem każdego chrześcijanina. Jezus zmartwychwstały stanął pośród zalęknionych swoich uczniów i rzekł im: Pokój wam! Boimy się śmierci podobnie jak uczniowie z dzisiejszej Ewangelii, ale często lęk, niepokój jest konsekwencją popełnionego zła, grzechów i zranień. Pragniemy wielu darów i charyzmatów Ducha Świętego, żarliwie się o nie modlimy. A czy prosimy o odpuszczenie grzechów nam i tym, którzy wobec nas zawinili?
Czy czerpiemy tę łaskę, korzystając z Sakramentu Pokuty i Pojednania? Przez posługę Kościoła, w którym żyje i jest obecny zmartwychwstały Chrystus, otrzymujemy odpuszczenie grzechów mocą Ducha Świętego, dar prawdziwego pokoju, którego świat nam dać nie może! Jezus w dzisiejszej Ewangelii daje tę władzę apostołom i nam. W Liście św. Jakuba czytamy: „Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego” (5,16). W pierwszych wiekach Kościoła trzy rodzaje grzechów były odpuszczane w Sakramencie Pokuty: zabójstwo, cudzołóstwo i apostazja. Wszystkie pozostałe były „załatwiane” między braćmi i siostrami twarzą w twarz. Sakrament Pokuty pojawił się dopiero w IV wieku. Do tego czasu chrześcijanie, żyjąc łaską chrztu, w którym otrzymywali odpuszczenie grzechów, wierzyli, że kto otrzymał chrzest, nie grzeszy (zob. 1 J 3,6-9). Życie to zweryfikowało, pokazując, że wspólnota Kościoła składa się z upadających grzeszników, potrzebujących nieustannego nawrócenia. „Załatwiamy” sprawy z Panem Bogiem, a sprawy z człowiekiem pozostają: kłótnie, zranienia, nienawiść, zazdrość, brak przebaczenia…
Jezus udzielając uczniom władzy odpuszczania grzechów mocą Ducha Świętego, wypełnia swoją misję, o której mówi w Ewangelii wg św. Łukasza 4,18-19: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana. Od przyjścia Jezusa trwa czas łaski, misja Ducha Świętego, który udziela największego daru miłości i miłosierdzia, jakim jest odpuszczanie grzechów. Jezus przyszedł na ziemię, aby zbawić grzeszników, pojednać nas z Ojcem przez odpuszczenie grzechów (Mk 2,10-11). Człowiek, któremu odpuszczono grzechy i który został napełniony Duchem Świętym, staje się nowym stworzeniem, rozpoczyna nowe życie, wydając owoce Ducha (Ga 5,22). Wskazuje na to zastosowany w dzisiejszej Ewangelii czasownik tchnął (gr. emyfaso), występujący tylko jeden raz w Nowym Testamencie, właśnie w tej Ewangelii, którą rozważamy. Poza tym w Starym Testamencie zastosowano go w Rdz 7,7, kiedy Pan Bóg ulepił z prochu ziemi człowieka i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego człowiek stał się istotą żywą. Również w Księdze proroka Ezechiela 37,9: „I powiedział On do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj, o synu człowieczy, i mów do ducha: Tak powiada Pan Bóg: Z czterech wiatrów przybądź, duchu, i powiej (tchnij) po tych pobitych, aby ożyli”.
Jezus tchnął Ducha, udzielając uczniom nowego życia. Dotąd byli wystraszeni i jakby umarli. Ożyli dzięki działaniu Zmartwychwstałego Pana, który przez całe swoje życie objawiał kochającego, miłosiernego, przebaczającego grzechy Ojca. Teraz tę władzę i misję przekazuje swoim uczniom. Jest to najważniejsza misja, ponieważ ludzkie serce tego potrzebuje i pragnie, w tym tkwi największe uzdrowienie (zob. Ps 25,1). Przebaczenie grzechów, które jest owocem przelanej krwi Jezusa na krzyżu, rodzi miłość (Łk 7,47), poznanie Boga (Jr 31,34), doświadczenie zbawienia (Łk 1,77). Kto przebacza swemu bratu, otrzyma również przebaczenie (Łk 6,37), o to prosimy w modlitwie „Ojcze nasz”: Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. Właśnie to odpuszczenie grzechów jest fundamentalnym nauczaniem pierwotnego Kościoła i trwa do dziś! Jest najwspanialszą nowiną i darem dla wszystkich ludzi!
Takie dzieło Ducha Świętego między innymi rozgłaszali uczniowie Jezusa w Dzień Pięćdziesiątnicy we wszystkich językach, by każdy mógł usłyszeć, że w Jezusie Chrystusie mamy łaskę odpuszczenia grzechów, pojednanie z Bogiem i braćmi (Dz 2,37-39). Kiedy z całego serca odpuszczamy i przebaczamy grzechy innym, mała, a w zasadzie wielka Pięćdziesiątnica realizuje się każdego dnia, Bóg Ojciec otrzymuje chwałę, krew Jezusa nie zostaje zmarnowana, a my nie przyjmujemy łaski Bożej na próżno! Nie jest to łatwe, nieraz bardzo trudne, ale możliwe z pomocą Ducha Świętego! Nie bójmy się zatem prosić Boga o przebaczenie i korzystać z daru odpuszczenia grzechów. Doświadczając w ten sposób miłości Bożej, jesteśmy zdolni mocą Ducha Świętego przebaczać innym. Możemy grzechy zatrzymać w sobie, nie wierząc, że Bóg może nam je odpuścić, wtedy udaremniamy zamysł Boży, grzesząc niewiarą w miłosierdzie Boże i przeciw Duchowi Świętemu!
Możemy je oddać kochającemu i miłosiernemu Jezusowi w Sakramencie Pojednania. Ponieważ chrześcijaństwo nie jest religią prawa, ale radosną nowiną o przebaczeniu przez Ojca i wolności Jego dzieci. Ta misja Kościoła, w której powinien zaangażować się każdy uczeń Chrystusa, będzie trwała aż do Jego powrotu: ogłaszanie roku łaski od Pana, czyli odpuszczenia grzechów! Oto źródło prawdziwego szczęścia i pokoju! Mocą Ducha Świętego we wspólnocie Kościoła i wraz z Kościołem wyznaję:
Wierzę w grzechów odpuszczenie!
s. Franciszka Godlewska
„Koinonia św. Pawła”
Zachęcamy do wspólnej z nami modlitwy Liturgii Godzin (jutrznia i nieszpory) za pośrednictwem naszej strony internetowej (zakładka: „Aby modlić się razem z nami”).
ZOBACZ TAKŻE: