Ewangelia na Niedzielę
16.08.2026 – XX Niedziela zwykła
Mt 15,21-28
Jezus podążył w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha”. Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: „Odpraw ją, bo krzyczy za nami”. Lecz On odpowiedział: „Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela”. A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: „Panie, dopomóż mi”. On jednak odparł: „Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom”. A ona odrzekła: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów”. Wtedy Jezus jej odpowiedział: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!” Od tej chwili jej córka była zdrowa.
Niezwykłe jest to spotkanie i dialog kobiety kananejskiej z Jezusem w dzisiejszej Ewangelii. Zawiera wiele ciekawych szczegółów, na które warto zwrócić uwagę. Najpierw widzimy Jezusa podążającego w stronę Tyru i Sydonu. Są to dwa bogate i potężne miasta fenickie, a zarazem pogańskie krainy. W Ewangelii wg św. Mateusza są przeciwstawione dwóm miastom izraelskim, w których Jezus nie znalazł wiary: Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły (Mt 11,21). „Nieczysta” Kananejka reprezentująca cały świat pogański, wychodzi od strony Tyru i Sydonu szukając u Jezusa ratunku. Jezus natomiast wychodzi z ziemi Żydów, którzy przez zatwardziałość swoich serc Go nie przyjęli, odrzucili. Kobieta przychodzi z krainy ciemności i śmierci, świata opanowanego przez demony zniewalające człowieka. Widzimy to na przykładzie jej córki, dręczonej przez złego ducha. Wyraźny krzyk tej kobiety jest pełen wiary i ufności: Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha (Mt 15,22). Ona wie kim jest Jezus i dlatego jej krzyk jest wołaniem pełnym modlitwy! Grecki czasownik kradzein określający to wołanie wyraża wiarę.
Kananejka jest osobą, która wierzy i potrzebuje miłosierdzia, a Jezusa jest jego źródłem! Dotarła do niej wieść o Jezusie i rozpaliła w niej wiarę pełną ufności, że Ten Syn Dawida (tytuł mesjański) może ulitować się nad nią i jej córką. Uderza nas jej pokora, gdy w geście adoracji upada na twarz przed Jezusem uznając w Nim Pana czyli Boga! W dialogu z Nim potrafi w sposób niezwykle błyskotliwy i inteligentny odpowiedzieć, że szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów (Mt 15,27). Kananejka to matka, która nie tylko prosi o zbawienie – ratunek dla swojej córki, ale najpierw prosi o to dla siebie. Mówi: Ulituj się nade mną… Ona wie kim jest, że jest pogardzana w oczach wierzących Izraelitów, że nie należy jej się zbawienie, łaska. Ale wie, Kim jest Jezus, i dlatego chwyta się Go przez wiarę, podobnie jak Umiłowana z Pieśni nad Pieśniami, która uchwyciła się Go i już nie puści (por. 3,4). Jak kobieta cierpiąca na upływ krwi, która dotknęła się Jego płaszcza, z wielką determinacją i wiarą (Mk 5,25-34).
Kobieta kananejska potrzebuje zbawienia i pocieszenia, ponieważ cierpi z powodu sytuacji swojej córki, dlatego woła: „Panie, przybądź mi z pomocą! Odpowiedz na mój ból i rozpacz”. Jezus wydaje się być szorstkim, wystawia ją na próbę mówiąc: Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom (Mt 15,26). Istnieją dwa greckie słowa na określenie psa: kyon, czyli pies bezpański wędrujący w watasze po ulicach (Łk 16,21; Flp 3,2; 2 P 2,22; Ap 22,15) oraz kynarion – nieduży piesek trzymany w domu. Dla Żydów miejsce psów było na zewnątrz, dla greków zaś wewnątrz – blisko stołu. Widoczna jest tu alegoria: dzieci to Żydzi, pieski – poganie. Kobieta rozumie i akceptuje pierwszeństwo Żydów w planie zbawienia, ale oczekuje tego zbawienia również dla siebie, nie na podstawie prawa, ale na podstawie wiary i ufności. Jakby chciała powiedzieć: „Panie, chociaż jestem jak małe szczenię i nie należę do narodu wybranego, jednak jestem Twoim dzieckiem oraz domownikiem i z wiarą oczekuję łaski zbawienia jako czystego daru Twojego miłosierdzia dla mnie i mojej córki, ze względu na wiarę w Ciebie! Oczekuję przyjęcia mnie do Twojego stołu, z którego mogę przyjąć Chleb Życia, Twoje Ciało wydane za mnie i wszystkich ludzi”! Widzimy, że ta postawa pokory i ufności ostatecznie odnosi zwycięstwo: O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz! Od tej chwili jej córka była zdrowa (Mt 15,28).
Te okruszyny stają się najważniejszą cząstką, która nasyca głód i ratuje życie. Nasuwa się tu podobieństwo do Rut Moabitki, poganki zbierającej kłosy na polu Booza (Rt 2,2) oraz do koszów pełnych ułomków po rozmnożeniu chleba (Mt 14,20). Dla wszystkich starczy Chleba, który zstąpił z nieba! Zatem zbawienie jest udzielane poganom jako czysty dar Boga, nie na podstawie Prawa, ale z łaski, dzięki wierze (Ga 3,8). Dzisiejsza Ewangelia zaprasza nas do wdzięczności za dar wiary i zbawienia, za nasz chrzest oraz dar Eucharystii i wspólnoty Kościoła. Również jesteśmy zaproszeni do czynów miłosierdzi, do otwarcia oczu i rąk na potrzeby innych. Wszyscy mają prawo do Stołu Słowa i Ciała Pańskiego i do naszej braterskiej miłości. Nikim nie wolno nam pogardzać, nikogo przekreślać, ponieważ kiedyś wszyscy jako dzieci Boże będziemy ucztować przy jednym stole w Królestwie Ojca! Jezus w tej samej Ewangelii powiedział do swoich uczniów: Nie potrzebują odchodzić: wy dajcie im jeść (Mt 14,16). Jaką zatem noszę w sobie troskę o siebie i innych? Czy widzę ich potrzebę zbawienia, wyzwolenia od demonów i bożków współczesnych czasów z wiarą modląc się: „Panie, przybądź im z pomocą, Panie zbaw ich”!
Komu ogłosiłem Dobrą Nowinę o zbawieniu w Jezusie? Czy nakarmiłem głodnego wzbudzając w nim wiarę, przyprowadzając go także do stołu Słowa i Eucharystii?
s. Franciszka Godlewska
„Koinonia św. Pawła”
Zachęcamy do wspólnej z nami modlitwy Liturgii Godzin (jutrznia i nieszpory) za pośrednictwem naszej strony internetowej (zakładka:
„Aby modlić się razem z nami”).
ZOBACZ TAKŻE: