Ewangelia na Niedzielę
04.01.2026 – Druga Niedziela po Narodzeniu Pańskim
J 1,1-18
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga – Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz /posłanym/, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było /Słowo/, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, /o Nim/ pouczył.
W drugą niedzielę po Narodzeniu Pańskim rozważamy Prolog z Ewangelii wg św. Jana. Ewangelista przenosi nas poza granice czasu, uchyla rąbek tajemnicy wieczności. Ukazuje preegzystencję odwiecznego Słowa, stopniowo objawiające się w czasie jako Jezus – Syn Boży, Mesjasz, Zbawiciel świata. W Prologu – na początku swojej Ewangelii, Jan chce złożyć nam świadectwo i wyjaśnić kim jest Jezus. Dowiadujemy się jaka jest główna idea czwartej Ewangelii: Słowo przychodzi na świat, by objawić nam Ojca, przynieść wszystkim ludziom prawdę i życie. Można ten dar przyjąć lub odrzucić. Św. Prolog jest wspaniałym wstępem, można powiedzieć „uwerturą” do czwartej Ewangelii, podobnie nasze życie i człowieczeństwo jest wspaniałym darem, początkiem, który będzie miał swój finał w życiu wiecznym samego Boga. Wobec chaosu słów jakie nam towarzyszą, jest jedno, wyjątkowe, o którym mówi dzisiejsza Ewangelia.
Słowo, przez które wszystko się stało, mocą którego zostaliśmy stworzeni i dla którego zostaliśmy stworzeni. Słowo Dobrej Nowiny, którym jest Jezus Boży Syn, posłany przez Ojca, abyśmy mieli przez Niego życie wieczne i zostali zbawieni (por. J 3,16n). To Słowo ma nam najwięcej do powiedzenia o wartości ludzkiego życia, o godności każdego człowieka, o miłości, która jest zdolna do największego poświęcenia – aż do oddania życia. Słowo, które daje życie wieczne i jest Światłością, bo zmartwychwstaje i pokonuje śmierć, Słowo nadziei i pocieszenia, miłosierdzia i dobroci. Nie potępia, jest zawsze nowym początkiem dla każdego, podnosi i nawraca, zawsze mówi prawdę i prowadzi właściwą drogą ku życiu! Słowo, które dla nas stało się Ciałem – Człowiekiem, naszym Bratem, byśmy stali się dziećmi Bożymi i poznali Boga Ojca, który jest Miłością (1 J 4,8). Bóg stał się Człowiekiem, żeby być blisko ludzi, zjednoczyć się z nimi i zamieszkać pod jednym dachem.
Może niektórym się wydaje, że jesteśmy sami w życiu i świecie, że Pan Bóg o nas zapomniał. On tymczasem przyszedł do nas i jest z nami. Jest wierny wszystkim swoim obietnicom. Nie zapominajmy, że Słowo stało się Ciałem i zamieszkało miedzy nami! Jezus jest z nami, mieszka z nami i pośród nas. On chce być razem z nami. Nie zapominajmy o tym. Nieraz życie tak się potoczy, że utrudzeni problemami, cierpieniem, przytłoczeni troskami, gubimy się i tracimy z oczu i serca tę prawdę: nie jesteś sam… Jesteś wciąż pod czułą troską i opieką myśli Boga. Ponieważ Bóg stając się Człowiekiem opowiedział nam o sobie i wypowiedział się słowami Pana Jezusa, Jego Ewangelią i życiem (J 1,14). To jest Dobra Nowina, Bóg nie jest obojętny wobec tego, co przeżywamy, co się dzieje z Jego dziećmi, dlatego posłał nam swoje najdroższe, najwartościowsze Słowo – swojego Jedynego Syna, prawdziwego Boga i Człowieka! Kiedyś nasza ludzka historia, dzisiaj może zasmucająca nas z wielu powodów, będzie miała wspaniały finał. To my zamieszkamy w Nim na wieki i każdy pozna kim jest Pan! Trzeba nam wrócić do początku, czyli do Jezusa Chrystusa, do relacji z Nim, do modlitwy, do komunii z Nim w Eucharystii, w Sakramencie Pokuty, do lektury Słowa Bożego ze świadomością, że w Nim zostaliśmy wybrani jeszcze przed założeniem świata, z miłości przeznaczeni dla Boga jako przybrani synowie poprzez Jezusa Chrystusa (por. Ef 1,4-5). Niech nasze serca nieustannie przepełnia wdzięczność za dar Słowa – Bożego Syna, za Jego bliskość, obecność w naszym życiu, ponieważ Słowo stało się Ciałem, a przez to utożsamiło się z każdym człowiekiem.
Duchu Święty, Boże, Miłości Przedwieczna Ojca i Syna! Ześlij mi owoc wiary, abym mocno wierzył Słowu Bożemu; skromności, abym się zachowywał przykładnie we wszystkim; wstrzemięźliwości i czystości, abym zachowywał ciało w świętości, jaka należy się Twemu przybytkowi. Spraw, abym zachowując na ziemi czyste serce, zasłużył oglądać Cię w niebie i cieszyć się z Tobą na wieki. Amen. (św. Efrem).
s. Franciszka Godlewska
„Koinonia św. Pawła”
Zachęcamy do wspólnej z nami modlitwy Liturgii Godzin (jutrznia i nieszpory) za pośrednictwem naszej strony internetowej (zakładka: „Aby modlić się razem z nami”).
ZOBACZ TAKŻE: