Aktualności

Eucharystia i Sakrament Pojednania

 

Ich istotny związek

Słusznie Ojcowie synodalni potwierdzili, że miłość Eucharystii wiedzie do coraz głębszego docenienia sakramentu Pojednania[1]. Ze względu na więź istniejącą pomiędzy tymi sakramentami, autentyczna katecheza odnosząca się do znaczenia Eucharystii nie może być oddzielona od zaproponowania drogi pokutnej (por. 1 Kor 11, 27-29). To prawda, że w naszych czasach stwierdzamy, iż wierni są zanurzeni w kulturze, która zmierza do zanegowania poczucia grzechu[2], sprzyjając płytkiej postawie prowadzącej do zapominania o konieczności trwania w łasce Bożej, aby móc godnie przystąpić do sakramentalnej Komunii[3]. W rzeczywistości zatracenie świadomości grzechu zawsze wiedzie do pewnej powierzchowności, również w pojmowaniu miłości samego Boga. Wielką korzyść przynosi wiernym przywoływanie tych wątków, które w czasie obrzędu Mszy św. wyrażają świadomość własnej grzeszności i równocześnie miłosierdzia Bożego[4]. Ponadto, więź pomiędzy Eucharystią i Pojednaniem przypomina, że grzech nigdy nie jest rzeczywistością wyłącznie indywidualną; jest zawsze raną zadaną wspólnocie kościelnej, w którą jesteśmy włączeni przez Chrzest. Dlatego Pojednanie, jak mówili Ojcowie Kościoła, jest laboriosus quidam baptismus[5], podkreślając w ten sposób, że rezultatem drogi nawrócenia jest także przywrócenie pełnej komunii kościelnej, która się wyraża w ponownym przystąpieniu do Eucharystii[6].

Benedykt XVI, Adhortacja Apostolska Sacramentum Caritatis – o Eucharystii, źródle i szczycie życia I misji Kościoła, II p. 20

 

[1] Por. Propositio 7; Jan Paweł II, Enc. Ecclesia de Eucharistia (17 kwietnie 2003), 36: AAS 95 (2003), 457-458.
[2] Por. Jan Paweł II, Posynodalna adhort. apost. Reconciliatio et Paenitentia (2 grudnia 1984), 18: AAS 77 (1985), 224-228.
[3] Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1385.
[4] Chodzi tutaj o Confiteor, czyli o słowa kapłana i zgromadzenia przed przystąpieniem do ołtarza: „ Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja.”. Nie bez znaczenia jest akt, że liturgia przewiduje także dla kapłana niektóre bardzo piękne modlitwy, przekazane nam przez tradycję, które przywołują potrzebę przyjęcia przebaczenia, jak na przykład modlitwa wypowiadana cicho przed zaproszeniem wiernych do komunii sakramentalnej: „ wybaw mnie przez najświętsze Ciało i Krew Twoją od wszystkich nieprawości moich i od wszelkiego zła; spraw także, abym zawsze zachowywał Twoje przykazania i nie dozwól mi nigdy odłączyć się od Ciebie”.
[5] Por. Św. Jan Damasceński, Wykład wiary prawdziwej, IV, 9: PG 94, 1124C; Św. Grzegorz Z Nazjanzu, Mowa 19, 17: PG 36, 356A; SOBÓR TRYDENCKI, Doctrina de sacramento paenitentiae, cap. 2: DS 1672.
[6] Por. SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 11; Jan Paweł II, Posynodalna adhort. apost. Reconciliatio et Paenitentia (2 grudnia 1984), 30: AAS 77 (1985), 256-257.

 

 

Skip to content